Sommige projecten en opdrachtgevers gaan erg ver. Er ontstaat dan een dialoog over een op te leveren systeem zoals deze:

P: Wat moet het systeem kunnen?

O: Alles wat we in de toekomst willen.

P: Wat wil je in de toekomst?

O: We moeten in kunnen spelen op nieuwe ontwikkelingen. Al we dus bijvoorbeeld een dienst of product per maand c.q. per kleine eenheid willen verkopen moet het systeem dat ondersteunen.

P: Flexibiliteit in abonnementsvormen en betalingsmethoden dus?

O: Nee wat ik noem is maar één voorbeeld. Het kan ook dat we…

P: Een flexibel en open systeem dus?

O: Nee dat is niet wat ik bedoel. Ik wil niet dat we in de toekomst nog weer opnieuw een project moeten starten en programmeren.

P: Kunnen we dan iets concreter bepalen wat het systeem in de toekomst moet kunnen ondersteunen?

Etc.

Soms wordt een dergelijk gesprek niet expliciet gevoerd maar zijn er impliciete verwachtingen. Het dilemma is gezien de menselijke aard niet oplosbaar. Een projectleider moet het dilemma (uiteraard) wel bespreekbaar en expliciet kunnen maken.

Omdat het leuk zou zijn? Ben je gek; schaatsen kun je elk jaar op de vele kunstijsbanen. Omdat het GRATIS is natuurlijk. Dus allemaal nog snel even profiteren voordat de zuurstoftax wordt ingevoerd!

Ik heb in veel projecten en organisaties meegemaakt dat er over middelen gesproken werd zonder dat het doel helder was; We moeten een portal hebben! (hoezo? wat wil je bereiken?) Lijkt een open deur maar helaas is dat niet altijd evident en ook in politieke discussies raken we wel eens de weg kwijt…

Om dan de assiocatie met de titel nog te verklaren: Niet alleen dronkaards en kinderen lijken de waarheid in pacht te hebben, ook filmmakers snappen de wereld wellicht beter dan de gemiddelde mens want over doelloos rebelleren (lijkt op een project nietwaar?) wisten ze jaren geleden al aantrekkelijke films te maken.
Zie IMBD: Rebel without a cause