Lenard's Weblog

We lijken de laatste jaren te leven in de ideologie van het tegen; tegen zijn lijkt makkelijker dan vóór. Maar is dat nu wel zo? Laat ik eens proberen…

• Ik ben tegen files
• Tegen werkloosheid
• Tegen milieuvervuiling
• Tegen buitenlanders
• Tegen wachtlijsten in de gezondheidszorg
• Tegen geweld

• Ik ben voor files
• Voor werkloosheid
• Voor milieuvervuiling
• Voor buitenlanders
• …

Niet helemaal eerlijk zo natuurlijk, maar nu wel een “eerlijke” poging:

• Ik ben voor filevrij rijden
• Voor werk voor iedereen
• Voor een schoon milieu
• Voor een … buitenlanders …
• Voor een snelle behandeling van zieken
• Voor … geweld  …

Het lijkt erop dat er meer woorden nodig zijn om ergens voor te zijn. Of zo het zo zijn dat ík er meer worden voor nodig heb? Bij formuleren van de stellingen vóór ben ik meer op zoek naar de juiste woorden en vraag ik me veel sneller af of het wel een realistisch doel is.

Ik denk dat we leven we in een tijd van teveel nuance en niet alleen opnieuw op zoek moeten naar de kunst van het tegen maar ook de kunst van het vóór zijn; het helder kunnen verwoorden van je overtuiging en deze goed kunnen vertalen naar concrete en aansprekende plannen en activiteiten. Lijkt net een IT project…

Een belangrijk thema in ieders leven: zoeken naar zekerheden. In projecten is het ook een belangrijk onderwerp. Projecten moeten over het algemeen een duurzame oplossing leveren waarmee onzekerheden en nieuwe investeringen in de toekomst worden voorkomen.

Sommige projecten en opdrachtgevers gaan erg ver. Er ontstaat dan een dialoog over een op te leveren systeem zoals deze:

P: Wat moet het systeem kunnen?

O: Alles wat we in de toekomst willen.

P: Wat wil je in de toekomst?

O: We moeten in kunnen spelen op nieuwe ontwikkelingen. Al we dus bijvoorbeeld een dienst of product per maand c.q. per kleine eenheid willen verkopen moet het systeem dat ondersteunen.

P: Flexibiliteit in abonnementsvormen en betalingsmethoden dus?

O: Nee wat ik noem is maar één voorbeeld. Het kan ook dat we…

P: Een flexibel en open systeem dus?

O: Nee dat is niet wat ik bedoel. Ik wil niet dat we in de toekomst nog weer opnieuw een project moeten starten en programmeren.

P: Kunnen we dan iets concreter bepalen wat het systeem in de toekomst moet kunnen ondersteunen?

Etc.

Soms wordt een dergelijk gesprek niet expliciet gevoerd maar zijn er impliciete verwachtingen. Het dilemma is gezien de menselijke aard niet oplosbaar. Een projectleider moet het dilemma (uiteraard) wel bespreekbaar en expliciet kunnen maken.